Schrijfster Susan Casey ging met Wim mee op zijn meest recente reis naar IJsland. Hieronder staat een fragment van haar fantastische stuk over Wim en zijn methode. Lees het volledige artikel op Outside online.

– Lagune van Jökulsárlón, IJsland.

De lucht is koud, maar het water is nog kouder, het oppervlak is bezaaid met ijsbergen. Plakken en brokken en blokken ijs zo groot als schepen, huizen, bussen – ze zijn overal, opeengepakt in de gletsjerlagune. De ijsbergen zijn oogverblindend wit en lichtgrijs en melkachtig blauw, en gestreept met vulkanische as; het water heeft de kleur van dof metaal. Lage wolken drukken neer. Zeevogels krijsen. Aan de andere kant van de lagune stort een gletsjer met de naam Vatnajökull zich uit als het beest dat het is: een ijskap van 1100 vierkante kilometer die zich uitstrekt over het zuidoosten van IJslanden andere Europese gletsjers in de schaduw stelt. Voor iedereen die niet weet dat het niet raadzaam is om erin te springen voor een duik, staat er een groot rood bord met de gevaren: “NoSwimming-Freezing Water. Je overleeftmaar een paarminuten.” En alsof dat nog niet genoeg afschrikking is: “Gevaarlijkestromingen. Rollende ijsbergen vormen golven.”

“Oooh, kijk eens naar al die angsten!” zegt Wim Hof, terwijl hij het bord met geveinsde schrik leest. Hij is 61 jaar oud en smerig bebaard, met een grommende stem die op afstand goed te horen is. Hof is Nederlands, zijn accent zit vol rollende  r‘en en lange klinkers. Hij ziet er niet gelikt uit. Hij draagt een surfshort, rubberen sandalen en een T-shirt met tropische opdruk onder een dunne regenjas die wappert in de wind. Ter vergelijking: ik ben gehuld in zoveel lagen dat ik mijn armen nauwelijks kan bewegen. Het is ongeveer 40 graden Fahrenheit buiten, met veel gevoelstemperatuur. Verderop op het strand zien kleine groepjes toeristen die het gure weer hebben getrotseerd eruit alsof ze bij elkaar kruipen om te overleven.  

Hof is ondertussen in zijn element. Zijn heldendaden in, op en onder het ijs zijn zo beroemd dat zijn bijnaam de Iceman is. Misschien heb je foto’s van hem gezien waarop hij bijna twee uur in het ijs staat of de Mount Everest op rent in slechts een korte broek. (Hij kwam tot 24.278 voet, maar moest terugkeren voor hij de top bereikte vanwege een voetblessure). Of de Kilimanjaro beklimmen in 31 uur – opnieuw bijna naakt – een beklimming die normaal gesproken een week duurt om hoogteacclimatisatie mogelijk te maken. Elk van deze activiteiten lijkt dodelijk te kunnen zijn, maar Hofs enige bijna-ongeluk in de loop der jaren vond plaats tijdens zijn eerste poging, in 2000, om 50 meter onder het ijs van een meer in Finland te zwemmen. Zijn hoornvlies bevroor, waardoor hij minder goed kon zien, en hij kon het uitgangsgat niet vinden. (Hij werd gered door een veiligheidsduiker).

Hof kleedt zich met verve uit tot op zijn zwembroek en zet koers naar de lagune. Hij is hier om promotievideo’s te filmen voor zijn bedrijf Innerfire en zijn crew – drie atletische mannen genaamd Peter Schagen, Thor Gudnason en Tahir Burhan – zijn volgeladen met camera-uitrusting. Hof wendt zich tot mij. “Ik schrijf een nieuw boek, weet je,” zegt hij met een lage stem, alsof hij me een geheim toevertrouwt. “De titel is  FUCK FEAR!” (Hof heeft inderdaad een nieuw boek uit, maar de titel is De Wim Hof Methode: Activeer je Volledig Menselijk Potentieel.) Dan slaakt hij een gniffel en stapt over het zwarte lavastrand.

…

Lees het volledige artikel op Outside online.