Een feel good verhaal gaat de wereld rond. Het is het verhaal van Casey Lynn Hathaway, een 3-jarig jongetje dat levend werd teruggevonden nadat hij twee dagen en twee nachten alleen was geweest in de bossen van North Carolina bij nachttemperaturen onder het vriespunt.

 

Kinderen, kou en bruin vet

Toen boswachters hem vonden, verstrikt in een struikgewas, bleek de jongen in opmerkelijk normale conditie. Terwijl op sociale netwerken mensen reageerden met verwijzingen naar een “wonder van God”, wees niemand erop hoe het incident metaforisch kon worden toegeschreven aan de diepe verbinding tussen het lichaam van een jong mens en de kou. Onderzoek heeft aangetoond dat kinderen overvloedige voorraden hebben van wat bekend staat als bruin vetweefsel’ – of bruin vet.. Wanneer hun lichaam wordt blootgesteld aan lage temperaturen, beginnen de mitochondriën in deze cellen de omringende vetdeeltjes te verbranden. Als bijproduct van de geproduceerde energieen helpt de lichaamstemperatuur op peil te houden, waardoor baby’s onder extreme omstandigheden kunnen overleven. In 2009 ontdekte Marken Lichtenbelt’s wetenschappelijk team dit type cel ook bij volwassenen gevonden, met name rond de nek en de wervelkolom, maar hun overvloed bij kleine kinderen rechtvaardigt een overweging: misschien is er een soort genetisch geheugen dat kinderen en kou bindt. Alsof de mens dit altijd al heeft geweten. Niet over het bruine vet, maar over het belang van kou voor het lichaam.

 

Koude als instrument van het leven

Bij veel oude rituelen die werden uitgevoerd door inwoners van koudere klimaten werden pasgeborenen blootgesteld aan de kou. Tot op de dag van vandaag hoor je, vooral in bepaalde afgelegen delen van Rusland, van moeders die hun kroost “dopen” in het ijskoude water van bevroren rivieren en kreken.
Het is alsof de vroege mens geloofde dat kou in die kleine lichaampjes verwant kon zijn aan een levenstartende kracht die de motor aanzet. Natuurlijk moeten we rekening houden met de primitieve wereld. Een wereld van ongebreidelde natuurkrachten, waar geen enkele man of vrouw zich de luxe kon veroorloven om niet sterk te zijn, om niet aan zichzelf te hoeven werken met het enige soort gereedschap dat ze tot hun beschikking hadden: het eigen lichaam. Bloed, adem en wil. Misschien wisten vroege mensen instinctief al dat ze bij hun geboorte incompleet waren en zagen ze het leven als een kans om hun aangeboren potentieel te vervullen. Je hoefde alleen maar om je heen te kijken. Er bestonden energetisch completere wezens in de natuur. Beren en wolven konden blijkbaar in de sneeuw leven zonder dood te vriezen. De menselijke gemeenschap had duidelijk zulke individuen nodig om te overleven. Sterke mannen en vrouwen. En de boodschap moest worden doorgegeven aan de pasgeborenen. Aan hun bruine vet. En zo fungeerde kou voor die baby’s als een soort voorouderlijke afdruk, een kleine inwijding zodat een klein leven op zijn huid kon voelen dat de goede oude tijd in de baarmoeder voorbij was. Die winter was er ook: de strenge winter van de dageraad van de mens.

 

“Een goede beer heeft me gered!”

Een ander opmerkelijk aspect van Casey’s verhaal waren de woorden die hij, ondanks dat hij in shock was, tegen de ranger kon zeggen. Casey vertelde hoe een goede beer ervoor zorgde dat hij veilig was door over hem te waken. Of dit nu een echt natuurwonder was à la “Jungle Book”, ijskoude North Carolina editie, of sprookjesachtige fascinatie van een dapper kind dat gewoon niet dood wilde, dat doet er waarschijnlijk niet toe. Waar het om gaat is de onderliggende gedachte in dit verhaal met een gelukkig einde. In het onderbewustzijn van de mens blijven sporen achter die samenbinden extreme koumensen en, zoals Casey ons herinnerde, zelfs beren – allemaal onder de noemer van de moeilijke weg die afgelegd moet worden om in leven te blijven. Sinds het allereerste begin; sinds onze geboorte. En zelfs terwijl we in de centrale verwarming van de moderne tijd leven, is er een gevoel in alle mensen dat ons vertelt dat de natuur de ware dimensie is en dat er gewerkt moet worden om die innerlijke natuur terug te krijgen.

Foto door Mark Basarab op Unsplash