Een nieuw proof of concept onderzoek heeft aangetoond dat de Wim Hof Methode effectief ontstekingen kan verminderen bij mensen die lijden aan axiale spondyloartritis – een prototypische chronische ontstekingsaandoening.
Eerder onderzoek toonde aan hoe een groep gezonde mensen, getraind met de Wim Hof Methode, in staat was om vrijwillig hun aangeboren immuunrespons te activeren bij het ondergaan van een experiment om ontstekingen op te wekken. De resultaten lieten zien hoe deze groep, in vergelijking met een controlegroep, hogere niveaus van ontstekingsremmende markers had na het ontvangen van een endotoxine – een dode bacterie die onschadelijk is voor het lichaam. Normaal gesproken, wanneer een endotoxine, of levende bacteriën, het lichaam binnendringt, reageert het aangeboren immuunsysteem en begint deze infectie te bestrijden. Dit leidt ertoe dat iemand zich ‘ziek’ voelt en symptomen ervaart als koorts, misselijkheid, hoofdpijn en rillingen. Het feit dat de mensen die getraind waren in de Wim Hof Methode vrijwillig het immuunsysteem konden beïnvloeden, was opmerkelijk. Tijdens het experiment vertoonden ze geen van deze symptomen! Omdat in het onderzoek verhoogde niveaus van ontstekingsremmende markers werden gevonden, begonnen de onderzoekers zich af te vragen of dit alleen het geval was bij gezonde mensen tijdens acute ontstekingen, of dat de methode mogelijk gebruikt zou kunnen worden voor patiënten die lijden aan chronische ontstekingsgerelateerde aandoeningen.
Dit was precies wat in deze studie werd onderzocht. Het doel was om te onderzoeken of de Wim Hof Methode de aangeboren immuunresponsen kon moduleren bij patiënten met axiale spondyloartritis (axSpA), een chronische reumatische ontsteking van de wervelkolom. Dit is een prototypische chronische ontstekingsaandoening, waardoor het een heel goed uitgangspunt voor onderzoek is. Ze wilden in de eerste plaats weten of de Wim Hof Methode veilig kon worden toegepast bij deze groep patiënten en ze testten daarom op eventuele veiligheidssignalen tijdens en na de trainingsperiode. Verder keken ze ook naar veranderingen in ontstekingsmarkers die valide biomarkers zijn om ziekteactiviteit bij patiënten te testen. Tijdens het onderzoek maakten ze ook gebruik van patiëntgerapporteerde vragenlijsten over ziekteactiviteit en kwaliteit van leven.
Wat deden ze nu eigenlijk? 24 patiënten met axSpA werden willekeurig verdeeld in een behandel- en controlegroep. De behandelgroep kreeg gedurende een periode van 8 weken een uitgebreide training in de Wim Hof Methode, zowel tijdens de groepstraining als thuis. Gedurende die 8 weken werden metingen van de niveaus van ontstekingsmarkers en de vragenlijsten afgenomen aan het begin van de training, halverwege (week 4) en aan het einde van de training (week 8). Follow-up metingen werden 16 weken later gedaan, op week 24. De controlegroep kreeg de eerste 8 weken geen Wim Hof Methode training en diende als vergelijking. Na deze eerste 8 weken werd de controlegroep echter ook getraind in de Wim Hof Methode.
Het onderzoek laat positieve resultaten zien, omdat ten eerste is gebleken dat de Wim Hof Methode veilig kan worden beoefend door patiënten met axSpA. Ten tweede werd er een afname van ontstekingsmarkers gevonden bij degenen die met de Wim Hof Methode trainden in vergelijking met de controlegroep. Om technischer te zijn: er werd een significante afname in ESR niveaus aangetoond, evenals een afname in serum calprotectine niveaus, hoewel dit laatste geen statistische significantie bereikte. Wat betekenen deze dalingen? Het geeft aan dat de ziekteactiviteit afneemt – hoe lager de ontstekingswaarden, hoe minder ziek een patiënt met axSpA is. Tot slot verbeterden verschillende zelfgerapporteerde metingen van ziekteactiviteit en levenskwaliteit van patiënten na de interventie.
Concluderend is dit onderzoek een veelbelovende ontdekking naar het effect van de Wim Hof Methode voor patiënten met immuungemedieerde ontstekingsaandoeningen. Dit is niet alleen de eerste studie die het effect van de Wim Hof Methode test op patiënten in plaats van gezonde individuen, maar het laat ook positieve effecten zien op veiligheid, ontstekingsremmende markers en zelfgerapporteerde mentale en fysieke gezondheid. Dit kan mogelijk grote gevolgen hebben voor behandelprotocollen voor mensen met chronische ontstekingsaandoeningen en dient als een sterke basis voor verder onderzoek.
Foto door mwangi gatheca op Unsplash