Schildpadden hebben veel te leren
Schildpadden staan bekend om hun wijsheid, maar vooral om hun traagheid. En toch, hoe langzaam ze ook lijken, ze bereiken altijd hun bestemming. Gedreven door hun wil. En de schildpad is zowel het symbool als de hoofdpersoon in dit prachtige, aardebewuste verhaal dat helemaal uit India komt, met name van het strand van Versova, recht tegenover de oceaan.
Dankzij de wil van Shah Afroz, een advocaat uit Mumbai wiens hart bij het milieu en de zee ligt, konden de schildpadden na meer dan 20 jaar ballingschap eindelijk terugkeren naar deze kust. Tot 2015 behoorde het strand van Versova tot de meest vervuilde stranden ter wereld. Er wordt geschat dat het cumulatieve gewicht van het plastic, giftige en over het algemeen rottende afval dat over het ongeveer 2,5 kilometer lange zandstrand lag, ongeveer 5000 ton bedroeg. Inderdaad, een onmenselijke woestenij.
En dus, moe van het hulpeloos kijken naar zo’n troosteloze aanblik, stroopte Shah Afroz op een dag zijn mouwen op en besloot alles op te ruimen.
De wereld veranderen met blote handen
De eerste maanden waren het moeilijkst voor de jonge advocaat die ervoor koos om het milieu buiten de rechtbank te beschermen, met zijn blote handen. Zijn enige bondgenoot was een paar handschoenen waarmee hij beetje bij beetje de eindeloze berg afval begon te ontmantelen. Aan het begin van zijn moeilijke reis was niemand bereid om in te gaan op de uitnodiging om mee te werken aan wat hij “een afspraakje met de oceaan” noemt.
Toch is de inzet van Shah nooit afgenomen. Tegen de zon, de hitte, de onadembare lucht, tegen een systeem dat hem niet eens ziet. Hij volgt alleen zijn wil, als een schildpad. Dan vindt het eerste kleine wonder plaats: een groep vissers merkt hem op en plotseling is de advocaat niet meer alleen.
Sinds die dag verzamelt zich geleidelijk een klein leger vrijwilligers rond de onvermoeibare Indiaan. En in de loop van slechts één jaar zijn de resultaten zo opmerkelijk dat zelfs de VN hem opmerkt en hem de titel “Kampioen van de Aarde” voor 2016 toekent.
Het punt is dat onze jonge held niet uit is op titels of eerbewijzen. De weg om die vuilnisbelt van menselijk egoïsme op te ruimen is nog lang. En dus gaat het werk dag in dag uit door, met de hulp van vele handen. Totdat er een waar wonder gebeurt.
Na 127 weken werk komen de schildpadden op een mooie ochtend plotseling weer tevoorschijn. Shah heeft tranen in zijn ogen. Net als David heeft hij Goliath verslagen; zijn vreugde stort zich uit in een tweet:
Ik wist dat er iets groots ging gebeuren. Ik had tranen in mijn ogen toen ik ze naar de oceaan zag lopen
Het geweten van alle schildpadden ter wereld
Het verhaal van Shah is niet alleen relevant voor de schildpadden, noch is het alleen relevant voor de zee, wiens adem nu weer de kusten kan sieren. Nee, de primaire focus van dit verhaal ligt op de wil. Wil toont de hoeveelheid potentiële kracht die in ieder mens sluimert. Zulke kracht is echter niet altijd beschikbaar: het moet gewekt worden als een doel echt bereikt moet worden. En om het wakker te maken, is een methode nodig.
Methode is de weg van de wil. Het werk van de jonge advocaat is een duidelijke manifestatie van de magische combinatie wil/methode. Een weg die bestaat uit kleine stappen, die zich in de tijd voortbeweegt en objectieve groei schetst, hier voorgesteld door een berg afval die niettemin elke dag een beetje kleiner wordt, totdat hij verdwijnt. Makkelijk? Absoluut niet. Mogelijk? Ja. Dit symboliseert elke soort methode. Niet het doel, maar de reis om er te komen. Misschien zelfs langzaam, stapje na stapje, als een schildpad.
Foto door Andres Abogabir op Unsplash