Een nieuw onderzoek uit de VS vestigt opnieuw de aandacht op de antroposofische wortels van het menselijke immuunsysteem. Het onderzoek laat zien hoe vrouwen op microcellulair niveau beginnen met het ontwikkelen van
De resultaten laten zien hoe de niveaus van type 1 interferon en neutrofielen -proteïnedragers die het immuunsysteem versterken- exponentieel stijgen wanneer de proefpersoon het gevoel van liefde ervaart; wanneer ze “aangezet” wordt door de liefde.
Zoals de onderzoekers het zeggen: “Verliefd worden is een van de psychologisch krachtigste ervaringen in het menselijk leven. Nieuwe romantische liefde gaat niet alleen gepaard met psychologische veranderingen, maar ook met fysiologische veranderingen”.
Dit proces heeft zijn wortels in de diepe relatie tussen het menselijk leven en de natuur. De natuur heeft liefde nodig, want het is dankzij de liefde dat het leven zichzelf in stand kan houden.
De natuur is maar in één ding geïnteresseerd: leven
De natuur heeft maar één doel: voortzetting van de soort, wat betekent dat er eindeloos nieuw leven wordt voortgebracht uit de schoot van het leven in een eeuwige cyclus. Volgens dit fundamentele principe luistert de natuur niet naar rede. Daarom is het “natuurlijk” dat, wanneer een vrouw verliefd wordt, het vooruitzicht van een bevalling zich manifesteert – zij het mogelijk op een onbewust niveau. Dit zorgt ervoor dat haar lichaam vanaf het begin transformeert, zich voorbereidt zodat het leven veilig kan gedijen. Alleen al het bestaan van de mogelijkheid van volledigheid door elkaar, naar een eenheid die leven kan voortbrengen, zet in het vrouwenlichaam een reeks veranderingen in gang die kosmisch voorbestemd zijn. Haar genen gaan aan de slag om haar lichaam in een harnas te veranderen, zodat een veilige geboorte voor het toekomstige kind gegarandeerd is. Het vlees van de baarmoeder moet de meest ondoordringbare schuilplaats worden.
De harde manier van liefde
Deze voorouderlijke ordening van de natuur en het menselijk lichaam herinnert aan alle manieren waarop de natuur is blijven werken om het menselijk leven te voeden, en hoe belangrijk het vandaag de dag voor de mensheid meer dan ooit is om de weg van de natuur in onszelf terug te vinden. Net zoals de natuur de wieg van het menselijk leven was, zou de verbanning ervan wel eens het einde kunnen betekenen. Daarom is het nu meer dan ooit van vitaal belang om het eigen natuurlijke licht en de eigen kracht te koesteren, zodat de natuur belichaamd wordt in het lot van de mens. De mens moet nog een lange weg afleggen om de wonderen van de schepping terug te vinden, de innerlijke werking die in onszelf verborgen ligt, de eenheid van lichaam en kosmos, bijeengehouden door een universele taal: liefde.
Foto door Jon Flobrant op Unsplash