“Volledig naar binnen … laat het los.”

De inmiddels bekende tonen van Wim Hof weerklonken in Aulua Lodge in Red Hill, Australië.

“Voelen is geloven.”

En toen was er stilte. Badend in het nagenieten merkte ik dat mijn wangen nat waren van de tranen. Er kwamen er meer. Gemakkelijk. De opkomende emotie was er een van uitgelatenheid; iets wat ik in jaren niet zo diep had gevoeld.

Met gesloten ogen viel ik in de energie in de kamer. Een groep prachtige zielen; de meesten had ik nog maar net ontmoet, maar met allemaal resoneerde ik diep, allemaal volgden ze één rode draad- de ademwaar die ook heen leidde.

Zoals ons in de Veda’s wordt verteld: “Waarheid is één, maar de wijzen spreken erover met vele namen”. Op dat moment leken zulke woorden bijzonder toepasselijk. De adem. Waarheid. Het voelde alsof ik was aangekomen.

Maar hoe kwam ik daar? Nog geen kilometer van waar mijn grootouders woonden, waar de bezienswaardigheden en geuren – de smaak van de lucht bij elke ademhaling – me terugbrachten naar mijn kindertijd.

Toch stond ik hier, zo’n 40 jaar later, in een zaal vol mensen naast een excentrieke Nederlander; een broer voor ons allemaal. Ademhalen. Weer in contact komen met dat kleine jongetje in mij. Er was zoveel gebeurd in de tussenliggende tijd en ik had hem zoveel te vertellen.

Na meer dan 20 jaar als senior communicatiemedewerker te hebben gewerkt met ’s werelds grootste merken, leidde een reeks belangrijke gebeurtenissen ertoe dat ik mijn doel volledig herdefinieerde.

Tien jaar geleden beroofde mijn jongere zus en enige broer of zus zich van het leven na een lange strijd met een chronische ziekte. Daarna volgde mijn moeder, die drie jaar later een einde maakte aan haar eigen lijden door kanker. Slechts enkele weken daarna werd bij mij een zeldzame en progressieve bloedkanker vastgesteld. Het was geen verrassing dat ik snel in een diepe depressie belandde, maar na verloop van tijd vond ik een nieuwe betekenis in mijn ervaring; ik stopte met mijn bedrijfsbestaan en richtte me op mijn eigen welzijn en dat van anderen.

Belangrijker nog, ik had ontdekt dat de beoefening van meditatie een van de belangrijkste elementen was om mezelf weer in elkaar te zetten, zowel in geest als lichaam – met speciale nadruk op de intieme verbinding tussen die twee – en dit werd mijn primaire focus. Ik moet veel mensen bedanken, want ik heb zoveel mogelijk geleerd van Tibetaans boeddhisme, mindfulness, neurolinguïstisch programmeren, epigenetica, geobiologie en nog veel meer.

Het was in deze tijd van verkenning en ontdekking dat Wim verscheen. Ik had al verhalen gehoord over “the Iceman” en zijn vele prestaties, maar het leek op de een of andere manier niet bij mijn focus te horen. Op een weekend ’s avonds laat stuitte ik echter op zijn VICE documentaire en ik was geboeid; om verschillende redenen. Ten eerste vond ik dat het veelbelovend was in het helpen verlichten van de symptomen – als het niet direct aan de bron werkte – van mijn eigen kanker, maar ik kon ook zien hoe het een potentieel effectief hulpmiddel was in het helpen van anderen met een breed scala aan gezondheidsproblemen.

Diezelfde avond zocht ik online wat basisinstructies van de Wim Hof Methode op, deed een paar ademhalingsrondes en nam een koude douche. Om te zeggen dat ik me geweldig voelde, zou een understatement van epische proporties zijn. Ik schreef me de volgende ochtend al in voor de 10-weekse cursus en ging Wim opzoeken toen hij korte tijd later naar Melbourne kwam.

Tot mijn verrassing kreeg ik de kans om persoonlijk met hem te praten, met z’n tweeën, en ik was in eerste instantie verrast door zijn transparantie en authenticiteit. Hij gaf me veel tijd, in een dringende omgeving, om mijn gezondheidskwesties rechtstreeks te bespreken.

Hoewel mijn bloedwaarden in de tussenliggende periode niet drastisch zijn veranderd, zijn ze stabiel gebleven en zelfs licht verbeterd, wat een geweldig resultaat is voor een progressieve kanker zoals de mijne. Het belangrijkste is dat de Wim Hof Methode zo goed helpt bij symptomen als vermoeidheid en pijn.

Interessant genoeg had ik ook een overdreven histamine respons, wat intense jeuk veroorzaakte – een veel voorkomende situatie voor dit soort bloedkanker, een Myeloproliferatieve Neoplasma (MPN) genoemd. Dit is nu veranderd en mijn algehele reactie is enorm verbeterd. Het lijkt erop dat de Wim Hof Methode helpt bij het reguleren van cytokinen, de kleine eiwitten die betrokken zijn bij de signalering van het immuunsysteem en ontstekingen, en ook bij het verminderen van de afgifte van histamine door mestcellen, die beide de belangrijkste bron van mijn jeuk lijken te zijn.

Verder is mijn bloedonderzoek altijd positief geweest voor antinucleaire antilichamen (ANA), wat betekent dat ik antilichamen heb die gezonde eiwitten in de celkern aanvallen; een situatie die bij veel auto-immuunziekten voorkomt. Dit staat los van mijn kanker, maar kan er wel mee te maken hebben. Bij mijn meest recente bloedonderzoek was mijn ANA volledig ondetecteerbaar – hoewel dit spontaan kan gebeuren, is het bij mij nog nooit voorgekomen en ik heb alle reden om aan te nemen dat dit te wijten is aan de Wim Hof Methode en de invloed ervan op het immuunsysteem.

Hoewel mijn aandoening me soms blijft uitdagen, leid ik een heel vol leven en leef ik mijn passie en doel. Veel hiervan is te danken aan Wim en ik vind het geweldig om de voordelen van de Wim Hof Methode met zoveel mogelijk mensen te kunnen delen.

Asher Packman is gecertificeerd Wim Hof Methode Instructor en voorzitter van Meditatie Australië.