Wij zijn gemaakt van dezelfde substantie als bomen.
Jungles, bossen en bomen worden vaak “de longen van de aarde” genoemd. Er zijn inderdaad vreemde overeenkomsten tussen de vorm van een boom en die van een menselijke romp. Misschien niet toevallig verwijst elke taal ter wereld metaforisch naar bomen als het belangrijkste ademhalingsorgaan van de aarde. Bovendien begint een regering, telkens als ze haar publieke geweten moet zuiveren na een slechte daad op milieugebied, bijna altijd met het planten van bomen. Net alsof een boom symbool staat voor nieuw leven, waarmee het nauwe verband tussen leven en ademhaling maar weer eens wordt aangetoond. Je kunt je afvragen hoe erg Australië zichzelf gekwetst moet hebben om een plan van een miljard geplante bomen op zijn grondgebied af te kondigen. Laten we beginnen met wat cijfers: vandaag de dag bedekken bossen slechts 17% van de immense geografische regio.
Plant een boom, laat leven groeien. Voor een heel land.
Hoe ongerept we dit deel van Oceanië ook mogen vinden, de ernstige afhankelijkheid van koolstof vergiftigt het langzaam. Australië is tragisch te laat met het nakomen van zijn verplichtingen in verband met de overeenkomsten van Parijs, omdat het onmogelijk is om zich te bevrijden van de koolstof die ongeveer 60% van zijn energiebehoefte dekt. Toch heeft het land, in de persoon van premier Scott Morrison, het vertrouwen uitgesproken dat het tegen 2050 niet alleen zal lukken om nieuwe bossen de enorme hoeveelheden broeikasgassen te laten absorberen die het kwetsbare ecosysteem van het gebied ondermijnen, maar ook om de economie nieuw leven in te blazen en nieuwe banen te genereren voor een totaal van 16,4 miljard dollar.
Bomen zijn dan nog steeds een metafoor voor nieuw leven. Dat is dus de grote belofte van Australië. We mogen niet vergeten dat Australië weet hoe het woord moet houden. Toen Australië werd geconfronteerd met de recente ravage die wordt veroorzaakt door plastic, slaagden de Australiërs erin om het plasticgebruik in supermarkten met 80% te verminderen in slechts 3 maanden.
De aarde ademt niet alleen met longen.
Zeker, dankzij de fotosynthese met chlorofyl, en ook dankzij de verbinding van grond en lucht door wortels en bladeren, lijken bomen meer dan welke organische entiteit op aarde dan ook aangewezen om te ademen. Toch is er geen vezel op deze planeet die niet dezelfde adem haalt: niets kan leven zonder zijn adem in te houden. Om dit volledig te kunnen begrijpen, moet je zoals gewoonlijk de natuur observeren. Niet alleen op landschapsniveau: de natuur beweegt zich in het menselijk lichaam, in ons. Een van de eerste stappen van de Methode is dat je je bewust wordt van hoe ademhaling ten minste twee andere fysieke gebieden beïnvloedt, naast je longen: de buik en de hersenen. Als je op dit pad begint, zul je uiteindelijk, in je eigen tempo, kunnen voelen hoe het hele lichaam deelneemt aan het uitzetten en samentrekken, waardoor je een diepere, completere en meer synergetische ademhaling krijgt. Een ademhaling die in staat is het bloed van zuurstof te voorzienorganen te regenereren, je sterker en vrij van stress te maken, en in het algemeen de mens terug te brengen naar het “goede gevoel” dat we in het moderne tijdperk misschien zijn kwijtgeraakt. Wat is dan precies dat menselijke “goede gevoel”? Dat is heel eenvoudig: in harmonie zijn met het leven. Net als bomen.