Mediteren is voor altijd een kind blijven, maar met een methode.
Een populair lied in Italië in 2006, Povia’s “Quando i bambini fanno oh” (als de kinderen ‘oh!’ gaan) geeft als “oh” de kleine uitdrukking van verbazing (of, toepasselijker, ontzag) door kinderen, de diepe wow van een menselijke welp die voor het eerst naar de wereld kijkt: Oh!
als de kinderen gaan oh!
Hoe geweldig, hoe geweldig!
Laten we dit even onderzoeken. Het impliceert een aanleg van onbeperkte creatieve energie. De wereld wordt voor de allereerste keer in de ogen van de zuigeling gegrift en dat kleine gewetenje zegt: oh. En dat oh, hoe kostbaar is het, wat is het? Dat is iets wat verloren gaat als we volwassen worden. Als je volwassen wordt, verlies je het vermogen om je te verwonderen, om je betoverd te voelen, met andere woorden, het vermogen om “oh!” te zeggen.
De reden is duidelijk: als we volwassen worden, beginnen we met ons verstand te ademen in plaats van met ons hart. Maar teruggaan naar die openheid, naar de vreugde van dat “oh”, is nog steeds mogelijk, zelfs als volwassenen. In feite is de “oh”, gezien als energie van de relatie tussen het ik -zonder ego- en het universum dat zichzelf schrijft, dezelfde energie waarnaar gezocht wordt door meditatie. En dat eenvoudige geluid, “oh”, kan gemakkelijk veranderen in “aum”. In naam van het behoud van energie. Van oh naar aum.
Een zeer gezonde energie die inmiddels door vrijwel iedereen wordt erkend: de aum is het fundamentele ingrediënt om gezonder en vrediger te leven.
Maar wat als kinderen zouden leren hoe ze zich niet los kunnen maken van die gelukkige dimensie?
Meditatieprojecten op school
De wereld wordt zich langzaam bewust van deze prachtige pedagogische mogelijkheid en op veel Britse scholen kunnen kinderen zich al bezighouden met het toepasselijk genaamde “vak” mindfulness. Net als een uur wiskunde of gym, maar dan meditatie.
Maar vanaf het begin bleek dat eenvoudige meditatie in ieder geval pesten en stress kon verminderen en kinderen meer kon laten glimlachen.
Het alfabet van dit onderwerp heeft weinig hulpmiddelen, allemaal menselijk; zoals ademhalen. Hulpmiddelen die je onderweg beter niet kunt kwijtraken, omdat het dan veel moeilijker is om opnieuw te leren ademen als je volwassen bent geworden, om die spontaniteit terug te vinden, die verbondenheid met het universum, zo kostbaar op energetisch niveau.
In de VS hebben boegbeelden zoals de beroemde regisseur en spiritualist David Lynch beurzen opgezet om kinderen transcendente meditatie te leren.
Je hersenen af en toe even op pauze zetten -van kinds af aan- is goed voor je, het geeft zuurstof en laadt ze op, waardoor ze gaan ademen! Elk academisch onderzoek naar de voordelen die de hippocampus haalt uit dergelijke praktijken zijn wetenschappelijk bewijs van iets dat de mens altijd al heeft geweten, op een dieper niveau.
Andrew Kelly en de Boeddha van Boston
Over hoe de introductie van meditatie op scholen positief kan uitpakken, is er een getuigenis van Andrew Kelly, oprichter van het “mindfulness” programma genaamd Boston Buddha voor leerlingen van de Boston, MA Milton school, vanaf de tweede klas.
Het magische moment waarop ze mindfulness begrijpen is wanneer ze zichzelf erop kunnen betrappen dat ze niet opletten. Dat is hun kans om hun impulsiviteit onder controle te krijgen. Het helpt ze zichzelf ervan te weerhouden dingen te doen als op de bank springen of hun jongere broertje slaan.
Foto door Jyotirmoy Gupta op Unsplash
